Athens Photo Festival 16 - APHF 16

athens_photofest[mis/dis]placed

10.06-31.07.2016 | Moυσείο Μπενάκη - Κτήριο Οδού Πειραιώς

Σε μια εποχή που τόσο τα εθνικά όσο και τα παγκόσμια αφηγήματα περιστρέφονται γύρω από τις ραγδαία εξελισσόμενες αλλαγές που συνθέτουν το παρόν μας, η φετινή θεματική υπό τον γενικό τίτλο [mis/dis]placed εστιάζει στις αντιλήψεις και τις πρακτικές που καθορίζουν τη συγκρότηση της συλλογικής συνείδησης και τη θέση του ατόμου στη σημερινή εποχή, σε σχέση με έννοιες όπως ο χώρος, ο τόπος και η μνήμη.

Με σημείο εκκίνησης το Μουσείο Μπενάκη, οι εκθέσεις θα επεκταθούν και σε άλλους χώρους του ευρύτερου αστικού κέντρου της Αθήνας, καθώς και σε εικονικούς διαδικτυακούς τόπους, διασταυρώνοντας φωτογραφικά έργα, βίντεο, αρχειακό υλικό και φωτογραφικά βιβλία.


Julien Lombardi | Το ημιτελές

Από τότε που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, η Αρμενία βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα σε δύο καταστάσεις. Ενώ σχηματίζεται ένα νέο μοντέλο, είναι αδύνατον να προσδιοριστεί, αφού η μορφή του είναι διαρκώς κινούμενη. Δύο δεκαετίες έχουν ήδη περάσει και η χώρα βρίσκεται πάντοτε στο περιθώριο, ακολουθώντας τους δικούς της κανόνες, τον δικό της χρόνο.
Οι φωτογραφίες, όπως και ο τόπος που τις εμπνέει, βρίσκονται σε αναμονή μιας ανάπτυξης και υπαινίσσονται ότι με το ημιτελές οι δυνατότητες γίνονται πολλαπλές. Όλες αυτές οι εικόνες –που τραβήχτηκαν τα τρία τελευταία χρόνια– αποτελούν τα πλαστά αρχεία μιας μνήμης που βρίσκεται σε διαδικασία διαμόρφωσης.
www.julienlombardi.com


Yoann Cimier | Nomad's Land

Στην Τυνησία, στο περιθώριο των ιδιωτικών παραλιών των Resort Hotels, ο τοπικός πληθυσμός γεμίζει κάθε καλοκαίρι τις δημόσιες ακτές, αυτοσχεδιάζοντας κάθε μέρα μια εφήμερη κατοικία, μια μικρο αρχιτεκτονική σε στενή σύνδεση με τη φύση. Ελεύθερο κάμπινγκ, λαϊκό καταφύγιο ή έκφραση της παράδοσης των Βεδουίνων, αυτές οι νομαδικές «φούσκες» που καρφώνονται μέσα στην άμμο δείχνουν πόσες λύσεις βρίσκει κανείς για να απολαύσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις χαρές της παραλίας.
Οριζόντια, κάθετα, γωνίες, καμπύλες, συνέχεια, ασυνέχεια, τοποθέτηση του ενός πάνω στο άλλο, διάσπαση του οικοδομημένου χώρου... Πίσω από τη φαινομενική απλότητα των σχημάτων, ο συνδυασμός και η παράταξη αυτών των στοιχείων συνδέονται με πολύπλοκες αιτιώδεις σχέσεις: τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δεδομένα καθορίζουν αυτή την αρχιτεκτονική λύση.
Σε ένα περιβάλλον που έχει παραδοθεί σε όσους αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του, οι Τυνήσιοι στήνουν αυθόρμητα μια γαλήνια και ποιητική αρχιτεκτονική της ευτυχίας, που έρχεται σε αντίθεση με την ηγεμονία των ξενοδοχείων πολλών αστέρων, όπου η πολυτέλεια και η άνεση συχνά αποτελούν μόνο υποσχέσεις ευτυχίας. Αυτή η νομαδική μικρο-αρχιτεκτονική, μια μορφή έκφρασης της μυθικής και πνευματικής σχέσης των Τυνήσιων με το περιβάλλον τους, μας δείχνει με αξιοθαύμαστο τρόπο τη δυνατότητα να ξαναφτιάξουμε σε ανθρώπινη κλίμακα έναν μικρό επίγειο παράδεισο.
www.yoanncimier.com

Carlos Ayesta - Guillaume Bression | No Go Zone

Σχεδόν όλοι οι 110.000 πυρηνικοί πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εκκενώσουν τις περιοχές κοντά στο εργοστάσιο Fukushima Daiichi νιώθουν κατά καιρούς την ανάγκη να επιστρέψουν στα σπίτια, τα σχολεία και τις επιχειρήσεις τους. Όταν το κάνουν, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τα μέρη που τους ήταν κάποτε τόσο οικεία. Οι ζημιές από το σεισμό και το τσουνάμι του Μαρτίου του 2011, τα χρόνια της απουσίας τους και η επέλαση των τρωκτικών έχουν καταστήσει τα κτίρια μη αναγνωρίσιμα.
Ζητήσαμε από πρώην κατοίκους της περιοχής της Fukushima, και σε μερικές περιπτώσεις από τους ιδιοκτήτες ορισμένων ακινήτων, να μας ακολουθήσουν στην απαγορευμένη ζώνη και να ανοίξουν τις πόρτες αυτών των συνηθισμένων, αλλά εχθρικών πια, κτιρίων. Τους ζητήθηκε να κοιτάξουν την κάμερα και να φερθούν όσο πιο φυσιολογικά μπορούσαν – σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Η ιδέα πίσω από τις σχεδόν σουρεαλιστικές φωτογραφίες ήταν να συνδυαστεί το κοινότοπο με το ασυνήθιστο.
Το ιστορικό γεγονός του πυρηνικού ατυχήματος προσδίδει αξιοπιστία στις εικόνες.
www.fukushima-nogozone.com/


Laurent Kronental | Souvenir d’un Futur

Το «Souvenir d’un Futur» καταγράφει τη ζωή των ηλικιωμένων που ζουν στα «Grands Ensembles» (μεγάλα οικιστικά συγκροτήματα) γύρω από το Παρίσι. Χτισμένα κυρίως την περίοδο ‘50-’80 για να αντιμετωπιστεί η οικιστική κρίση, η αστυφιλία και η εισροή μεταναστών, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα σύγχρονες ανέσεις, είναι σήμερα στιγματισμένα από τα μέσα ενημέρωσης και περιθωριοποιημένα από την κοινή γνώμη. Τελείως αντίθετος με αυτά τα κλισέ και γοητευμένος από τα φιλόδοξα και παλιομοδίτικα μοντερνιστικά χαρακτηριστικά τους, ο Laurent Kronental συγκινήθηκε από τις συνθήκες ζωής των αστών που γέρασαν εκεί και που, νιώθει ότι, αποτελούν τη μνήμη αυτού του τόπου.
Ένιωσε την ανάγκη να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσής τους και να ρίξει φως σε μια συχνά παραμελημένη γενιά. Η έκθεση των αφανών και υποτιμημένων προαστιακών περιοχών είναι ένα μέσο αποκάλυψης της ποίησης των χώρων που γερνάνε και εξαφανίζονται, και που μαζί τους χάνεται η ανάμνηση της ουτοπίας του μοντερνισμού.
www.laurentkronental.com/